Bir zamanlar bir hikaye okumuştum, hikaye derken öyle çok uzun birşey değildi, kıssadan hisse diyebiliriz. Genelde bu tip şeyleri çok okur ama çabuk unuturum, bir kişiye bile anlatamadan. Bu hikaye bana çok anlamlı ve doğru gelmiş olacakki aklımda kalmış bende size aktarayım;

Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde kalbur saman içinde bir baba ve oğlu varmış. Bak biliyosanız anlatmiyim

Tamam tamam başlıyorum.
Hikaye şöyle; akşam üzeri yorgun argın işten eve gelen baba kapıyı açar ve dinlenmenin hayaliyle içeri girer, bunun üzerine oğlu koşa koşa babasının yanına gelerek daha önce vermiş olduğu sözünü tutmasını ve onu sinemaya götürmesini ister babasından, bunun üzerine baba çocuğu kırmak istemez fakat gidecek halide yoktur, bunun üzerine bu işten nasıl sıyrılacağını düşünürken gözüne bir dünya haritası ilişir ve haritayı alarak küçük parçaları ayırır ve oğluna bu parçaları birleştirebilirsen seni sinemaya götüreceğim der, bunun üzerine çocuk işe girişir. Baba ise çocuğun asla o parçaları birleştirip dünya haritasını tekrar bir araya getiremeyeceğini düşünerek dinlenmeye koyulur.

Üzerinden 10 dakika geçtikten sonra çocuk koşa koşa babasının yanına gelir ve bitirdiğini söyler, çocuğa inanmayan baba gidip görmek ister ve gördüğü manzara karşısında şaşırıp kalır. Çocuğa nasıl yaptığını sorduğu zaman ise aldığı cevap şudur: Bana vermiş olduğun haritanın arkasında bir insan vardı, onu düzelttiğim zaman harita kendiliğinden düzelmiş oldu.

Demekki neymiş; “damlaya damlaya göl olurmuş”. Tabiki şaka, yazımızdan çıkaracağımız sonuç bu değildi tabiki.

Sonuç: “İnsanı düzeltirseniz, dünya da düzelir.” , “Her insan kendini düzeltirse dünya düzelir.” gibi sonuçlardı.

Bir sosyal mesajımın daha sonuna gelmiş bulunmaktayız. Bir sonrakinde görüşmek dileğiyle, esen kalın. Burak Sağlık